De gesluierden van Lima

Nederlands ***

Ver van het debat in Europa over het verbod op de islamitische sluier, zoekt Peru opnieuw het verhaal van de ‘tapadas’, deze vrouwen uit Lima die zich bedekten met een lange rok en een sjaal die hun gezichten verborg, eerst als teken van deugd dan om zich beter te bevrijden van een zwaar sociaal keurslijf.

De saya, een lange rok en de manto, een sluiersjaal die het bovenlichaam omhult, inspireerden schilders en schrijvers-reizigers en werden in het begin van de negentiende eeuw bijna beschouwd als een nationale outfit, een kenmerkend teken van de limenese samenleving.

De voorouder van de outfit arriveerde in de zestiende eeuw in Peru, kort na de kolonisatie.

Ze werd toen gedragen door de Spaanse elite. Een islamitisch erfgoed van het Moorse Spanje, ze had “een duidelijk doel van herstel, bescherming van de deugd van vrouwen, vermijden van verleiding,” zegt Alicia del Aguila, socioloog en auteur van een boek over “De zeilen en de huiden”.

Geleidelijk aan namen de inheemse vrouwen en de middenklasse de saya en de mantel over, wat een manier was om aan de waakzaamheid van mannen te ontsnappen, om het gezicht te verbergen, maar ook de sociale rang of zijn huidskleur.

Het was een kledingsstijl die “synoniem was met een vrijheid die superieur was aan die van de gewone vrouw”, vat del Aguila samen.

Talrijke tot het begin van de 19e eeuw, de tapadas van Lima intrigeerde de waarnemers voor een lange tijd, tot bijna verdwijnen de volgende eeuw. Maar een nieuwe trend waarneembaar in heel Zuid-Amerika is dat er een groeiend aantal autochtone mensen zich bekeren tot de Islam en aldus de draad terug opnemen van de tapadas.

English

Far from the debate in Europe on the ban on the Islamic veil, Peru is once again looking for the story of the ‘tapadas’, these women from Lima who wore a long skirt and a scarf that hid their faces, first as a sign of virtue and then to better free yourself from a heavy straitjacket of social strength.

The saya, long skirt and manto, veil that envelops the upper body, inspired painters and writer-travelers and was almost considered at the beginning of the 19th century as a national outfit, a characteristic sign of Limenese society.

The ancestor of the outfit arrived in Peru in the 16th century, shortly after colonization.

It was then worn by the Spanish elite. Islamic heritage of Moorish Spain, it had “a clear objective of restoration, to protect the virtue of women, to avoid temptation”, explains Alicia del Aguila, sociologist and author of a book on “Sails and skins”.

Indigenous women and the middle class gradually took over the saya and the coat, which was a way to escape the vigilance of men, to hide the face, but also the social rank or the color of his skin.

It was a style of dress “synonymous with a freedom greater than that of the ordinary woman”, summarizes del Aguila.

Numerous until the beginning of the 19th century, the tapadas of Lima intrigued observers for a long time, until they almost disappeared in the following century. But a new trend observable throughout South America is that an increasing number of natives are turning to Islam and thus regaining the upper hand on tapadas.

1 Comment

Reacties zijn gesloten.